Odmah po oslobođenju od Turaka osnovana je i Bela Crkva. Osnovao ju je već pomenuti grof Merci 1717. godine organizujući masovnu kolonizaciju Nemaca iz Franačke, Švapske i Hesena. Nemci su se i posle neprestano ovde naseljavali stvorivši uskoro lep i bogat grad u kome su se ljudi bavili skoro svim zanatima, trgovinom, a naročito vinogradarstvom i proizvodnjom kvalitetnih vina. Uskoro su tu počeli da se naseljavaju i Srbi, Rumuni i druge nacionalnosti, ali sve do Drugog svetskog rata je većinsko stanovnistvo bilo Nemačko.
Radi sigurnosti od Turaka Austrija je formirala vojnu granicu, a 1774. je formiran vlaško-ilirski graničarski puk sa sedištem u Beloj Crkvi. Od tada ovde počinju da se zidaju lepe vojne i druge građevine, od kojih su i danas mnoge sačuvane. Vojna granica je ukinuta 1872. godine, Bela Crkva je pripojena ponovo Ugarskoj, administracija je izmenjena u civilnu. Prvi civilni gradonačelnik bio je Leonhard Bohm(Leonard Bem), učen čovek koji je napisao i prvu istoriju grada Bele Crkve. Uskoro, 1877. godine, osnovan je i muzej u Beloj Crkvi. To je prvi muzej osnovan u Vojvodini, a osnovao ga je Felix Milleker.
Bela Crkva je sve do 1918. godine bila u sastavu Austro-ugarske monarhije. Te godine je pripojena Kraljevini Srba, Hrvata i Slovenaca. Počeo je proces smenjivanja mađarskog državnog aparata i već ukorenjenog mađarskog jezika. Ali, ekonomska moć Bele Crkve je sve više slabila. Nakon nesrećnog razgraničenja između Kraljevine SHS i Rumunije, Bela Crkva je ostala na samoj granici, šume i obradiva zemljišta su ostala u Rumuniji, mnogi putevi su joj bili zatvoreni, izgubila je svoja velika trzišta, naročito ona u Austriji. Onda je dosao Drugi svetski rat. Ljubav i sloga višenacionalne sredine je uništena. Godine 1943. su od strane fašista izvršena u Beloj Crkvi masovna streljanja Srba, a po oslobodjenju su ovaj grad napustili skoro svi Nemci i starosedeoci.
Radi sigurnosti od Turaka Austrija je formirala vojnu granicu, a 1774. je formiran vlaško-ilirski graničarski puk sa sedištem u Beloj Crkvi. Od tada ovde počinju da se zidaju lepe vojne i druge građevine, od kojih su i danas mnoge sačuvane. Vojna granica je ukinuta 1872. godine, Bela Crkva je pripojena ponovo Ugarskoj, administracija je izmenjena u civilnu. Prvi civilni gradonačelnik bio je Leonhard Bohm(Leonard Bem), učen čovek koji je napisao i prvu istoriju grada Bele Crkve. Uskoro, 1877. godine, osnovan je i muzej u Beloj Crkvi. To je prvi muzej osnovan u Vojvodini, a osnovao ga je Felix Milleker.
Bela Crkva je sve do 1918. godine bila u sastavu Austro-ugarske monarhije. Te godine je pripojena Kraljevini Srba, Hrvata i Slovenaca. Počeo je proces smenjivanja mađarskog državnog aparata i već ukorenjenog mađarskog jezika. Ali, ekonomska moć Bele Crkve je sve više slabila. Nakon nesrećnog razgraničenja između Kraljevine SHS i Rumunije, Bela Crkva je ostala na samoj granici, šume i obradiva zemljišta su ostala u Rumuniji, mnogi putevi su joj bili zatvoreni, izgubila je svoja velika trzišta, naročito ona u Austriji. Onda je dosao Drugi svetski rat. Ljubav i sloga višenacionalne sredine je uništena. Godine 1943. su od strane fašista izvršena u Beloj Crkvi masovna streljanja Srba, a po oslobodjenju su ovaj grad napustili skoro svi Nemci i starosedeoci.
Priredila:
Nada Stojanović
Nada Stojanović
Istorija Bele Crkve
Područje Bele Crkve i njene okoline bilo je naseljeno još u pradavnim vremenima kamenog doba. Intenzivan život se nastavio i kroz ostale periode praistorije, bronzano i gvozdeno doba, o čemu svedoče brojni arheološki nalazi, među kojima su najinteresantniji oni pronađeni na lokalitetima u samom gradu (npr. Siglova ciglana - višeslojno nalazište). Boravili su ovde, ili samo prolazili, Tračani, Kelti, Skiti, Dačani, da bi zavrsetkom mlađjeg gvozdenog doba otpočeo novi period istorije - period rimske dominacije koji će trajati sve do sredine III veka. Tada su otpočeli sve češći upadi varvarskih plemena, naročito Gota i Sarmata, te je Južni Banat za rimsko carstvo izgubljen, a Sarmati se sve više ovde naseljavaju i ostavljaju svoj pečat. Ostaci materijalne kulture Sarmata su u Beloj Crkvi najbrojniji i najzanimljiviji (od raznih posuda do raznih ukrasnih predmeta). Kao političku silu skida ih velika seoba naroda, dolaze Avari i Sloveni (VI vek), ali čudna je činjenica da je ovde pronađeno veoma malo arheoloskog materijala iz vremena po odlasku Sarmata. Sloveni su se konačno nastanili i ostali na osvojenoj teritoriji, a Avari su i dalje težili pljačkaškim i osvajačkim pohodima, te se savez između Avara i Slovena raspao.
Avari kao moćna vojna sila napustiše ovo područje, a Sloveni su trpeli uticaje moćnih suseda, Vizantije i Franačke države. Međutim, počeše velika osvajanja Bugara, Sloveni su sklopili sa njima savez, ili su morali da prihvate njihovu vlast, te je tako formirana Bugarska država, a područje jugoistočnog Banata je padom Avarske države stalno menjalo gospodare, pa je bilo i pod vlasću Bugara. Dolaskom Mađara u IX veku ponovo je izvršena smena, da bi područje Banata, pa i Bele Crkve, potpalo pod uticaj ugarske vlasti. Tako je bilo sve do 1522. godine, kada su Turci zauzeli Temišvar i postali gospodari i ovog područja. U XVII veku na ovom području počinju ratovi između Austrije i Turske, a 1716. godine je princ Eugen Savojski Zauzeo Temišvar i predao ga grofu Merciju na upravljanje. Merci je zauzeo utvrdjenje kod Dunava, Pančevo i Palanku, i tako je ovaj kraj definitivno oslobodjen od Turaka.
Avari kao moćna vojna sila napustiše ovo područje, a Sloveni su trpeli uticaje moćnih suseda, Vizantije i Franačke države. Međutim, počeše velika osvajanja Bugara, Sloveni su sklopili sa njima savez, ili su morali da prihvate njihovu vlast, te je tako formirana Bugarska država, a područje jugoistočnog Banata je padom Avarske države stalno menjalo gospodare, pa je bilo i pod vlasću Bugara. Dolaskom Mađara u IX veku ponovo je izvršena smena, da bi područje Banata, pa i Bele Crkve, potpalo pod uticaj ugarske vlasti. Tako je bilo sve do 1522. godine, kada su Turci zauzeli Temišvar i postali gospodari i ovog područja. U XVII veku na ovom području počinju ratovi između Austrije i Turske, a 1716. godine je princ Eugen Savojski Zauzeo Temišvar i predao ga grofu Merciju na upravljanje. Merci je zauzeo utvrdjenje kod Dunava, Pančevo i Palanku, i tako je ovaj kraj definitivno oslobodjen od Turaka.
Copyright © bcflesh 2011
Webmaster Ivan Mitrović
NOVI BROJ BC FLEŠA
Broj dosadašnijh poseta: 66180
DEŠAVANJA